Wszystkie piosenki z tego albumu są świeże, poprawnie zaaranżowane, pełne życia oraz zaskakujących zmian melodii. To wszystko złożyło się na szczęście McCartneya największy od momentu czasów Let It Be.
Album otwiera układ Band płeć brzydka the Run. Jest kobieta swoistą minioperą:
Dobrze nadaje się do grania na koncertach, co potwierdziło się wielokrotnie do wnętrza rzeczywistości. McCartney wspomina pisanie tej piosenki następująco: Połączyłem parę kawałków piosenek... Pomyślałem, że powinno się to wszystko zaskoczyć ogromnie cicho oraz radośnie...[8]. Sama rejterada jest najprawdopodobniej metaforą wyrwania się z monotonii życia codziennego, do wnętrza jaką McCartney wpadł po rozpadzie The Beatles. W utworze pojawiają się słowa George'a Harrisona, jakie wypowiedział w czasie jednego z zebrań Apple: If we ever get out of here...[10] (z ang. o ile kiedy bądź w następstwie tego wyjdziemy...). Utwór ten był wykorzystany w środku filmie Pola śmierci (The Killing Fields)[23] w środku scenie, gdzie młoda świniarz słucha radia, podczas gdy na kambodżańską wioskę spadają amerykańskie bomby. Celem tej sceny było ukazanie przepaści między kulturą popularną Zachodu oraz Trzecim Światem.
Jet to śpiew utrzymana do wnętrza szybkim tempie plus z wpadającym wewnątrz uchwyt słowem, będącym równolegle tytułem utworu. Kompozycja składa się z wariacji. Na uwagę zasługuje uzus do wnętrza tym utworze syntezatora Mooga. Piosenka przypomina podkładami wokalnymi, stylem gry na perkusji również na gitarze wyrafinowane produkcje The Beatles[24]. Tekst opowiada o szczeniaku McCartneyów rasy Labrador[10]. Pojawia się w tej okolicy po razu jednego stopniowy topos ucieczki. Ucieczka ta ma zdeterminowany cel, i nie jest jeno co tchu przedtem siebie.
Bluebird to utwór, do wnętrza którym dużą rolę odgrywają instrumenty perkusyjne. Znajduje się do wnętrza przedtem też solo saksofonowe w środku wykonaniu Howiego Caseya. Sam tytuł jest aluzją do piosenki Beatlesów z 1968 roku Blackbird, jakkolwiek wobec względem muzycznym oba utwory mają nader niewiele wspólnego[25]. Motyw lotu pojawia się w: ...flying through your door, i topos wolności w: ...as we head across the sea/And at last we will be free.
W piosence Mrs Vandebilt uwagę słuchacza zwracają wpadające w środku uchwyt "Ho Hey Ho...", zmiany tempa także uciecha na saksofonie. Utwór kończy się wariackimi śmiechami.
Let Me Roll It to układ zamykająca stronę A albumu. Jest białogłowa traktowana wskroś niektórych fanów w charakterze kontrakcja na How Do You Sleep?[26] Johna Lennona. Miała niewiasta zażegnać spór, który wynikł między muzykami, plus który przy postacią piosenek rozgrywał się na poszczególnych ich albumach. Złośliwi dodawali, że jako zwykle zupa oraz ostatnie termin należało do McCartneya, skoro to mąż rozpoczął oraz zakończył tę kłótnię. Niektórzy z kolei nazywają tę piosenkę "Odą do marihuany"[5].
Utwór Mamunia powstał w trakcie pobytu wewnątrz Marrakeszu na początku 1973 roku, jak to McCartney zobaczył tabliczkę właśnie z tym słowem, które po arabsku znaczy "bezpieczne schronienie"[5]. Utwór popierany jest kategorycznie o linię basu. Piosenka jest aluzją do masowych protestów studentów do wnętrza UCLA na początku lat 70.
Z Picasso's Last Words (Drink to Me) wiąże się następująca historia: na przestrzeni ostatnich wakacji Paula na Jamajce, wewnątrz kwietniu 1973 roku, wpadł mu do wnętrza ręce utwór prasa periodyczna "The Daily Gleaner", wewnątrz której pisano, że Dustin Hoffman również Steve McQueen kręcą w tym miejscu Papillon. Gdy McCartney spotkał się z Hoffmanem plus jego żoną, Hoffman powiedział, że artyzm napisania wewnątrz dowolnej chwili piosenki na umowny problem to zawrotny dar[22]. Paul odpowiedział mu, że jest to w wyższym stopniu urok niż dar, natomiast w ten sposób faktycznie jest to wybitnie podobne do grania roli: To po prostu jest w środku tobie oraz nie przychodzi samo. Parę dni później, podczas gdy panowie lepiej się poznali, Hoffman pokazał McCartneyowi sztuka "Time'a", w środku którym pisano o ostatnich słowach Picassa: "Drink to me, napój wyskokowy to my health, you know I can't napój wyskokowy any more[27]". (pol. Wypijcie zbytnio mnie, wypijcie zbytnio moje zdrowie, wiecie że ja poprzednio nie mogę pić.) Spytał, to znaczy McCartney potrafiłby skomponować na ten problem piosenkę. Paul wziął gitarę oraz zagrał parę akordów, co wprawiło Hoffmana wewnątrz zachwyt. Zawołał swoją żonę plus zaczął krzyczeć: "Anno! Anno! To w największym stopniu niesamowita rzecz, jaka mi się przytrafiła do wnętrza życiu! On rzeczywiście to potrafi! On no tak to potrafi! Pisze piosenkę!" W Lagos Paul postanowił, że utwór zostanie z korzeniami przerobiony. Wszedł do szkoła wyższa Ginger Baker/ARC Studio[10], własności Gingera Bakera, członka zespołu Cream. Pomyślał, że o ile Picasso był częścią swoich dzieł, zaś one uprzedni pełne kubizmu, to pieśń o przed też powinna być wyposażonym te cechy. W związku z tym postanowił, że będzie to "bałagan" utrzymany w środku różnych rytmach, wzbogacony o atrakcyjne ozdobniki, które od czasu do czasu zahaczać będą o parodię innych utworów z Band płeć brzydka the Run (Jet plus Mrs Vandebilt). Gdy utwór był wcześniej na ukończeniu, Paul wpadł na pomysł, ażeby pohulać shakera. Oczywiście z początku musiano go w pojedynkę zrobić. W związku z tym, że muzycy mieli parę cynowych puszek, wyszli na posesja również nasypali do nich żwiru[10].
Piosenka zaskakuje nieoczekiwanymi zmianami rytmu oraz awangardowymi perkusyjnymi ozdobnikami. Sam utwór składa się z kilku kluczowych części:
Nineteen Hundred And Eighty Five jest ostatnią kompozycją na albumie. Tytuł ten nie ma żadnego specjalnego znaczenia – McCartneyowi pasowały po prostu do melodii słowa No one ever left alive in nineteen hundred and eighty-five. (pol. Nikt przenigdy nie do przyjęcia z życiem do wnętrza 1985)[10] Jest to tzw. piano rock. Utwór wzmacniany
jest o szybką oraz wyrazistą linię pianina. Z kiedy niekiedy jego trwania rośnie ruch kompozycji, w ten sposób
ażeby wobec
skrajność
spełnić
swoje clou oraz zapoczątkować
zachowujący zimną krew
rzecz z Band płeć brzydka
the Run. Tym samym nietknięty krążek jest objęty swoistą klamrą, skoro
rozpoczyna się także
kończy tym samym tematem.
Bonus:
Helen Wheels to dynamiczna piosenka, opowiadająca o samochodzie Paula marki Land Rover, którym lubi płeć brzydka
podróżować po Szkocji[10]. W tekście pada wiele nazw miejscowości, co sprawia, że utwór jest z większym natężeniem
wiarygodny. Pojawienie się go raptem na amerykańskiej edycji wiąże się z następującą historią: pewnego razu Al Corey[6] zadzwonił do Paula, proponując mu, iżby dołączył do albumu wręcz
porządnie sprzedającą się piosenkę ze strony A jego najnowszego singla. Zrobił najpierw to samo z Money Pink Floyd z albumu The Dark Side of the Moon, co od chwili razu zwiększyło sprzedaż. Paul powiedział, że musi się przespać z tą myślą. Następnego dnia wyraził zgodę.